:: Startpagina
 :: Gezocht
 :: Teruggevonden
 :: Ter adoptie
 :: Varia
 :: Contact
 :: Biografie
 :: Formulieren
 :: Externe links
 :: 2005
 :: 2006
 :: 2007
 :: 2008
 :: 2009

 :: 2010

 :: 2011

 :: fotoalbum
 
 
01.12.2008

Beste paardenvrienden

Wegens een tweede schrijven van een advokaat van één van de paardenopvangadressen in Belgie, heb ik bepaalde mededelingen moeten verwijderen van de site.
Vermits ik geen enkel bijdrage of loon ontvang voor de paarden, heb ik besloten om deze gevraagde verwijderingen van de site te halen.
Ik wil niet dat de bewuste paardenopvangen ook nog geld zouden krijgen van mij, ik WORD en WIL niet betaald worden voor mijn hulp, dit doe ik uit liefde voor de paarden en hun eigenaars.
Tevens ga ik ook nog steeds hulp bieden aan de paarden en hun eigenaars, gestolen, vermist of andere zaken, daarvoor is mijn paardenliefde te groot.
Mijn raadsman was een andere mening toegedaan, maar wie ben ik om ook nu nog eens de rechtskosten te gaan betalen, betaal alles uit eigen zak, en kan beter het geld gebruiken om paardjes te helpen, na 13 jaar steeds klaar te staan voor paarden en eigenaars, is dit wel een slag die ik moet verwerken.
Het is een harde noot om te kraken, maar eerlijkheid duurt het langst, de gedupeerden hebben mij gekontakteerd, zodus als mensen niet bij mij aankloppen, kan ik ook bepaalde zaken niet weten.
Hopend hebben jullie nog vertrouwen in mij, het doet enorm pijn, maar eerlijkheid duurt het langst, alleen hoop ik dat de paarden daar niet de dupe van worden..

Liefs

Adri

Een hele speciale dank aan het bureel van mijn raadsman, en zeker aan hem, specialist in paardenzaken.

Dank je wel aan hen die voor mij een steun betekenen.

11.03.2009

Bron: HLN-online

Oplichting en verwaarlozing bij tehuis voor paarden Erpe-Mere
Twee verantwoordelijken van de vzw Paardenopvang Los Vaqueros in Erpe-Mere zijn in verdenking gesteld van oplichting en inbreuken op de wetgeving op dierenbescherming. Bij huiszoekingen werd een tiental verwaarloosde paarden aangetroffen, zo meldt het Dendermondse parket. Er zijn ook aanwijzingen dat de verantwoordelijken de hen toevertrouwde paarden zo snel mogelijk trachtten te verkopen aan de hoogste bieder, en dat ze adoptie-paarden verkochten aan een slachthuis.

Opvangtehuis
De vzw, officieel gevestigd in Wetteren, werd vorige zomer opgericht met als maatschappelijk doel het organiseren van een zogenaamd opvangtehuis voor paarden. "We hebben sterke aanwijzingen dat er onregelmatigheden zouden zijn gebeurd", zegt parketwoordvoerder Jan Kerkhofs.

Los Vaqueros garandeerde paardeneigenaars dat zij voor een levenslange opvang van de paarden zouden zorgen en dat ze de dieren altijd konden bezoeken. "Doorgedreven politioneel onderzoek heeft uitgewezen dat de vzw louter een dekmantel zou zijn voor malafide handelspraktijken van de bestuursleden, bijgestaan door nog een aantal medeplichtigen."

Verwaarlozing
Eergisteren werden huiszoekingen uitgevoerd op de exploitatiezetel van de vzw en op het privéadres van verschillende bestuursleden. "Een tiental paarden kon nog worden aangetroffen, maar de dieren verkeerden kennelijk in verwaarloosde toestand. Bovendien werden er op grote schaal onregelmatigheden vastgesteld met betrekking tot de wettelijke normen inzake de verplichte chipregistratie van paarden. De paarden werden in beslag genomen en naar een andere locatie overgebracht voor verdere verzorging", meldt het parket.

De voorzitster en vice-voorzitster van de vzw, een vrouw en haar dochter, werden in verdenking gesteld voor oplichting en inbreuken op de wetgeving over dierenbescherming. (belga/sam)


VOORBEELD ALLEEN VAN PARTICULIER NAAR PARTICULIER - ADOPTIEOVEREENKOMST

Eigenaar :

Adoptienemer


Het paard .................................... wordt ter adoptie afgestaan door de eigenaar aan de adoptienemers voor het leven.

De eigenaar heeft het recht om zijn paard .................. te bezoeken, na afspraak voor een bezoek met de adoptienemers.

De adoptienemers verklaren hierbij het paard ............ te verzorgen als hun eigen paard, genoeg eten, smid, dierenarts ( in geval van problemen met de gezondheid ) een stal en niet meer uit te brengen in jumping, dressuur, maar recreatief te berijden.

............. mag door de adoptienemers niet verkocht of geslacht worden, bij gezondheidsproblemen dient de eigenaar hiervan op de hoogte gebracht worden via mail.

Indien het paard verkocht of geslacht wordt dient er een schadevergoeding betaald te worden ten bedrage van 2.500,00 euro.

Som voluit geschreven : Tweeduizend vijfhonderd euro.

De kosten van stalling, dierenarts, smid zijn voor rekening van de adoptienemers.

De eigenaar kan ook ............ niet terughalen zonder geldige reden.

Indien .............. door omstandigheden niet meer door de adoptienemers kan verzorgd worden, dient de eigenaar een beslissing te nemen over .............

De eigenaar                                    Adoptienemers                             Getuige

ADOPTIE'S RECHT UIT HET HART !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Als ezelvriendin kan ik niet genoeg zeggen hoeveel ik houd van ezeltjes. Dit levensverhaal als eer aan onze Middle Pie, Meadow Pie en zeker de grootste ster ROOSJE

Ons eerste ezeltje Roosje was achtergelaten in de manege De Keiheuvel te Balen toen de eigenaar vertrokken was met de Noorderzon. Zij moest haar plan trekken, zij heeft dit wonderlijk gedaan. Bij de nieuwe uitbaters de fam. Van Balen kreeg zij de liefde en ook de liefde van de bezoekers, zij was de ster, zij was de stofzuiger in de gangen, waar de paardjes stonden, zij at al het eten op dat de paardjes lieten vallen, of niet moesten hebben. Op een keer werd mij gevraagd of Roosje bij ons mocht komen logeren, aangezien ik altijd zei, als ik ooit iets koop is het een ezeltje. Roosje kwam, 3 maanden later was het de beurt aan Middle Pie, de grote liefde van onze dochter, een paardje dat voor de manege niet meer kon dienen, onze liefde was zo groot voor hem, aangezien hij voor onze dochter de grootste schat was van alle paarden. Middle Pie en Roosje, twee handen op één buik, twee vrienden, het welkomstwoord van Roosje toen Middle Pie toekwam was oorverdovend, zij was zo gelukkig om één van haar vrienden terug te zien. Na 4 maanden werd Middle Pie ziek, hij had als veulen een leven als vluchter, welke grote prijzen won, maar ook zijn gezondheid verloor. Onze liefde was te groot om hem nog meer te doen lijden en wij hebben hem zacht laten inslapen, met alle pijn en verdriet wat je kan hebben. Door het afscheid van Middle Pie werd ik stil, schonk al mijn liefde aan Roosje, hoorde nog steeds het gebalk van Roosje toen Middle Pie naar de kliniek ging, een gebalk dat door hart en nieren ging. Daar stond ze dan alleen in die grote nieuwe stal, zonder vriend, alleen met de schaapjes. Samen huilden wij, hadden wij verdriet om onze vriend Pie. Op een avond kwamen de eigenaars van Roosje hieraan met haar prachtig deken, dacht dat ze moest gaan optreden met de carrousel, maar het was gewoon het mooiste geschenk, Roosje haar thuis was definitief bij ons, zij zou voor altijd bij ons horen. Zij kreeg ook nieuwe vriendjes en genoot van het leven. Toen kwam ook Minnie, onze kleine poes die elke nacht op haar sliep, die steeds op haar rug zat, twee dikke vrienden zoals je nooit mensenvrienden ziet. Tijdens een jumping, zij stond te kijken naar de paardjes en hopla plots was daar de eigenaar, die haar vergeten(?????) was, zij balkte en balkte, paf het paard struikelde en daar lag te man in het zand te bijten. Zij was hem niet vergeten. Ze werd ouder en kreeg problemen, onze da zorgde zo goed voor haar, omdat hij wist wat zij voor mij betekende. Op 15.11.2002 is ze ingeslapen in haar stalletje, zij was 45 jaar oud geworden, onze poes heeft bij haar gewaakt tot ze opgehaald werd. Nu is hier een nieuw ezeltje Paco, het circusezeltje wat ik gekregen heb uit dank voor de hulp aan een circusartieste, hij is 12 jaar, de grootste deugniet van de bende, hij is zo slim, hij doet ons denken aan ons Roosje, hij verzacht de pijn, werkelijk met al zijn deugnietenstreken is het hier altijd een leven.

De verzorging van een ezeltje is zo miniem, een weiland, wat hooi, ontworming op tijd, de smid, en veeeeeeeeeeeeeeeel liefde. Liefst een stalletje, want zij houden niet van de koude, gezelschap zodat ze zich niet alleen voelen.

Waarom moet je het juist niet doen, wel daarom kan ik geen antwoord geven, als je een dier neemt moet je hem of haar de liefde geven, hem of haar zijn guitenstreken bijnemen voor lief, het kost natuurlijk wel een beetje geld, maar als je een dier neemt, is het niet voor even, maar voor heel zijn leven.

Sorry als ik je teveel gezegd heb, maar ondertussen verzamel ik ezelbeeldjes, prenten met ezeltjes, stop aan elke weide waar ezeltjes staan, praat tegen iedereen over de liefde van een ezeltje, hou van elk ezeltje groot of klein.

Wij hebben maar één ezeltje maar hoe hij door de weide rent met zijn hoofdje in de lucht, zijn beentjes die zijn snelheid niet kunnen bijhouden, zijn gebalk als hij zijn vrienden niet ziet, kortom bekijk de wondere wereld van een dier dat door vele uitgelachen wordt als het stomste dier, maar dat veel slimmer is dan vele mensen samen.

adri hauquier

12.07.2014
 
Hartelijk dank aan de prachtige adoptanten die sinds 2009 Pepe en Roberreke een liefdevolle adoptie, verzorging hebben bezorgd. Nu zij door omstandigheden afscheid moeten nemen van Pepe en Roberreke hebben zij alles in het werk gesteld om Pepe en Roberreke terug een prachtig adoptieplaats te bezorgen. De shetlander en de pony gaan van de ene 7de hemel naar de andere 7de hemel. Lieve Pepe en Roberreke, jullie ogen blinken, jullie vertrouwen is zo hard gegroeid, jullie zijn nu... "Twee dikke vrienden, wij zijn twee vrienden jij en ik, wij blijven altijd bij elkaar al worden we meer dan 100 jaar, wij zijn twee vrienden, jij en ik" Denk nog altijd terug aan 2008, twee pony's die elkaar niet kenden, die zoveel meegemaakt hadden, die werkelijk het afscheid van hun baasjes niet konden plaatsen en zie ze daar nu staan, twee kornuiten, 8 benen die elkaar liefde en vriendschap dragen. Wat is er mooier voor mij als twee adoptiepony's te zien die zo verzorgd worden. Jongens, ik kom jullie nog bezoeken, eet niet teveel want het gras is daar enorm groen, zalig zo adoptiepony's die van het ene naar het andere geweldige thuis gaan. Een droom van elke paardeneigenaar en zeker van mij als paardenspeurder

ADOPTIEGEZIN GEZOCHT   !!!

Wegens onvoorziene omstandigheden kunnen de adoptanten (sinds 2008) van Pepe ( zwart shetlanderhengst – stamboek) en Roberreke (C Pony – ruin) geen zorg meer dragen voor beide geadopteerde ponies.

Pepe is in adoptie geplaatst sinds zijn merrie’s en veulentjes gestolen waren uit dezelfde weide in de Kempen,  uit voorzorg werd hij verplaatst en Roberreke is een ponie die gered is door een hele vriendelijke paardenvriendin van de slacht/ verwaarlozing/ mishandeling.

Pepe en Roberreke, worden samen geplaatst met een adoptiecontract (zie http://www.paardenspeurder.be  - ter adoptie)

Voor inlichtingen adri.hauquier@telenet.be of 014.816060 of 0486.062829


Adoptiegezin gezocht !
30.10.2013

"Vorig jaar verkocht ik mijn paard Zinfandel voor een lage prijs aan K, Zinfandel is een PRE-ruin (in mei van dit jaar geruind) van nu 4 jaar oud. Zinfandel is donkerbruin en 1m58 hoog. Hier kan je foto’s van hem zien als 3-jarige: http://www.nachtegaalshoeve.be/zinfandel.htm

l Ik had Zinfandel oorspronkelijk aangekocht voor de (dressuur)sport, maar helaas heeft hij op de leeftijd van 1 jaar een ongeluk gehad op transport van Spanje naar België waarbij hij een rugletsel heeft opgelopen dat hem atactisch heeft gemaakt. Zinfandel kan alles wat een gewoon paard kan, stap, draf, galop, bokken, springen, steigeren, rennen, rollen en weer rechtstaan. Alleen zie je in zijn draf wel een onregelmatigheid achteraan. Hij is onderzocht in Gent (MMEP-test) waar de diagnose ataxie is bevestigd en daarna nog behandeld door Steffi van der Laarse (chiropractor / dierenarts/ cranio sacraal therapeut) in Nederland. In mei dit jaar besloot ik na veel wikken en wegen om hem te verkopen voor de recreatie voor een laag bedrag.

Zijn huidige eigenaresse heeft hem gekocht op voorwaarde dat hij effectief gereden kon worden (die garantie kon ik niet bieden, maar we hebben dat dan vastgelegd in een contractje). Ze heeft hem dan zadelmak gemaakt en dat ging aanvankelijk wel goed, maar nu lijken er toch problemen op te duiken en wil ze hem graag een nieuwe thuis bieden. Ik heb hem zelf nog niet onder het zadel gezien, dus weet niet precies wat er verkeerd gaat, maar ik denk dat het voor Zinfandel nu belangrijk is dat ik een goede thuis voor hem vind waar er niet per sé met hem gereden moet worden. Het is een verschrikkelijk lief paard, hij is altijd vrolijk en goedgezind, hij werkt graag en doet altijd zijn best om te doen wat je hem vraagt. Ik denk dat grondwerk en vrijheidsdressuur echt iets voor hem zouden zijn."
Voor meer inlichtingen :
kleineheide@skynet.be


Onderstaande paarden hebben een pracht van een adoptiegezin gekregen :

Chiquita  - Petro (ezeltje) -

Halit -  Pepe - Roberreke

Waldbeere

Cartoeso

Prinske - Cashan


10.03.2013

Hallit, jij merrie met een karakter.

Deze avond belde mij het adoptiegezin van Hallit, Hallit een merrie met een gebruiksaanwijziging, Hallit die ik nooit zal vergeten.

Lieve Hallit, 

Begin 2009 werd door je eigenaar gevraagd om een adoptiegezin voor jou te zoeken wegens zijn vertrek naar het buitenland. Je was een vertroetelde merrie door je eigenaar, je liep met hem naar de keuken, overal was je in zijn nabijheid, een echt verwende merrie maar met een gouden hart voor je eigenaar. Het zoeken naar een gepast adoptiegezin was heel moeilijk, met problemen, je moest op 2 dagen verhuizen van de eerste adoptant naar het huidig adoptiegezin. Wij vonden een gezin dat het aandurfde om jou te adopteren, een gezin dat jou gemaakt heeft tot die lieve Hallit, een gezin dat van jou oneindig gehouden heeft, een gezin dat jou nu al heel hard mist en zal missen. Je was een harde tante, je was speciaal, je was op en top een vrouw, je was gelukkig. Jouw oude eigenaar heeft je nog bezocht, heeft meermaals gevraagd hoe het met je ging. Bij de adoptie van Pepe en Roberreke door je adoptiegezin zag ik je weer, je was werkelijk Hallit met haar prachtig karakter en met haar eigenaardigheden. Deze namiddag lag je in je stal en je ogen vroegen om hulp, de dierenarts heeft dan jouw wens ingewilligd, geen pijn meer, je was bijna 30 jaar, je wilde naar de paardenhemel, je adoptiegezin alleen achterlatend met al de dieren die je kende en waarover je soms commentaar gaf op je eigen wijze.
Lieve Hallit, ik zal in jouw naam je eigenaar, je geweldig adoptiegezin, Kelly en Nico, je weidemaatjes bedanken, je voelde je zo gelukkig op je eigen manier. Ik zal jouw nooit vergeten, ook de stressmomenten tijdens de zoektocht naar jouw ideaal adoptiegezin blijven in mijn gedachten zitten, ik heb met liefde gezocht, samen met Nico en Kelly de oplossing gezocht voor het transport van de ene adoptant naar je definitief huisje.
Lieve Hallit, ren nu door de vlakte, vertel aan de paardjes alles over je gezinnetje dat jouw de kans gaf om nog te mogen blijven leven, dat je door hen niet naar het slachthuis moest in 2009, dat je verder mocht leven als Hallit.
Lieve dikke knuffels van iedereen die je kende en natuurlijk ook van mij, jij was niet mijn paardje, maar jij had zoals vele paardjes mijn hart ingenomen. Het ga je goed lieve meid.
Adri

06.07.2010

Lieve familie en vrienden,

Vanavond hebben wij afscheid moeten nemen van onze Tessa.

Vanmiddag om 15 uur heeft Reinier haar hevig zwetend gevonden in de stal. Ze lag op de grond en was niet in staat om overeind te komen. haar hoofd was kapot. Ik werd in paniek op mijn werk gebeld dat ik de dierenarts moest bellen. Dat heb ik gedaan waarna ik Reinier meteen weer heb terug gebeld om hem te vertellen dat hij haar een halster moest proberen om te doen en dat hij met haar moest gaan lopen. Ik vermoedde koliek.

De dierenarts was er al na enkele minuten, enorm snel. Hij bevestigde de koliek en constateerde meteen dat ze er heel erg slecht aan toe was. Een trekpaard in deze conditie had hij nog nooit gezien. Tessa kreeg diverse spuiten waaronder ook pijnstillers, goed voor 2x haar omvang. Via de neus heeft hij 1 liter laxeermiddel toegediend.

Na een tijdje kwam ik thuis en kon ik het stappen van Reinier overnemen. Tessa wilde het liefst gaan liggen, ze was er heel slecht aan toe en had de moed al opgegeven. Opeens storte ze in en wilde niet meer, alhoewel het na een tijdje lukte haar toch weer in de benen te krijgen.

De dierenarts kwam weer kijken en ik vertelde hem dat er geen enkele verbetering was opgetreden. Tessa had nog steeds verschrikkelijk veel pijn. We hebben de mogelijkheden besproken en zijn naar de Lingehoeve in Lienden vertrokken om een echo te laten maken. Al voelend lukte het namelijk niet om de oorzaak voor de koliek op te sporen, domweg omdat je bij een trekpaard niet ver genoeg kan komen. Helaas kon de echoapparatuur een trekpaard ook niet aan, een trekpaard is te groot van omvang om te kunnen scannen. Bij de Lingehoeve bleek echter wel dat haar dunne darm voelbaar was en dat is een slecht teken. De darm is of enorm verstopt ofwel verdraaid. Opereren was geen optie, de kans op herstel is bij een kwpn-er met heel veel geluk 60% maar door de grootte van een trekpaard is een operatie af te raden omdat de kans dat ze het uiteindelijk overleven zowat nihil is.

Omdat de echo geen uitsluitsel gaf hebben we besloten om haar op te laten nemen om een aantal uren het verdere verloop af te wachten, je hoopt toch op een verstopping want dat ikomt misschien nog los.

In de opname box aangekomen was ons echter al bijna meteen duidelijk dat de pijnstilling begon uit te werken en dat Tessa enorm veel pijn leed, het was niet menselijk/dierlijk. We vroegen ons af of we nog wel tot vanavond moeste wachten, of we haar dat aan moesten doen. Na alle mogelijkheden met de dierenarts te hebben doorgesproken hebben wij besloten dat we haar moesten laten gaan. Ze is op een hele fijne manier iverdoofd en vervolgens onder narcose gebracht, daarna is de definitieve injectie toegediend. Bij dit proces hebben wij haar goed kunnen begeleiden.

Vanmiddag realiseerde ik me al dat vandaag een slechte datum voor ons was. Het is de aankomende nacht namelijk exact 10 jaar geleden dat mijn vorige lieve 2 paarden gestolen werden. De sterren stonden dus niet goed. Destijds heb ik veel hulp gehad van Adrienne Hauquier en ook door bemiddeling van Adri is Tess op op 14 oktober 2000 in ons leven gekomen. De vorige egenaren konden Tessa niet meer houden en waren op zoek naar een goed adres. Wij hebben het geluk gehad dat Tessa bijna 10 jaar lang deel uit heeft gemaakt van ons leven, van ons gezin.

We zullen haar ontzettend missen, al is het voor onze Sarah het ergst want die is haar dikke vriendin en maatje kwijt, Sarah kon geen minuut zonder Tessa!
We hopen dat zij er snel overheen komt maar dat zal de tijd leren.

Lieve Tess, bedank veur alles ich zal dich nooit vergete!!!

Tessa is slechts 14 jaar geworden.

Gabby van Bilsen

Lieve Adri bedankt dat je Tessa aan ons hebt toevertrouwd. We weten nu in elk geval waar ze is!
------------------------------------------------
Lieve paardenvrienden en Lieve Tessa,
Met pijn in het hart verneem ik dit droevig bericht, Gaby en Rainier jullie waren fantastische adoptiemensen, ook ik vergeet Tessa niet, één van de eerste paarden die via mij ter adoptie naar een pleeggezin ging. Een pleeggezin waarvan hun twee paardjes gestolen waren, een pleeggezin dat verdiende om een paardje te krijgen.

Lieve Tessa, jij was zo graag gezien, ook door de oma en opa, kortom iedereen in Nederland gaf om jou, je pijn is over, je vriendje heb je achtergelaten, ook je vriendje zal moeten wennen aan het alleen zijn, hopelijk krijgt hij gauw een nieuw vriendje, maar iedereen zal je missen. Vertel jij tegen hun gestolen paardjes hoe goed jij het bij hen had zoals zij, hoe ze jou en je vriendje vertroetelden, het ga je goed meid, ik ben blij dat ik jou en je adoptiegezin mogen leren kennen heb.

Vele knuffels lieve Tessa - Adri


10.06.2010

Hallo Mevr. Hauquier,

Na onze lange telefoon om adoptie-aanvraag voor mijn merrie heb ik besloten ze te houden tot de dood.
Ik ben u zeer dankbaar om via uw praten, dit inzicht te mogen krijgen.
Ik wil je ook feliciteren met je website en heb hem bij facebook toegevoegd,ik zal zeker reclame maken.
Ik vind uw werk fantastisch en kan het alleen maar toejuichen.
Vele lieve groetjes

Anne en mijn troetelpaardje.

Dank je wel Anne, dank je wel mooie, lieve merrie, geniet samen van die mooie beslissing, meerdere paardeneigenaars zouden jullie voorbeeld moeten volgen. De liefde tussen paard en eigenaar is zo mooi, groot, en langs beide kanten uniek.

Proficiat Anne !!!!!!!!


06.11.2008

Wij zoeken een goede thuis voor ons louka, appalooza leopard merrie van plus minus 20 jaar oud
er zou niet meer gereden mee mogen worden maar ze is qua karakter 1 uit de duizend.
De reden waarom we dit aan u vragen weet u wellicht wel, slechte ervaring met paarden opvangadressen.
Het enigste probleem is dat ze binnen dit en 2 à 3 weken weg moet bij onze vriendin waar ze nu staat want haar paardjes komen in de winter binnen.

Louka heeft een prachtig adoptiegezin gekregen, samen met drie andere adoptiepaardjes zijn zij nu de lievelingen van twee jongens, hun zusje, mama.

Eigenaresje van Karim, ook jouw papa zal fier zijn, hij had Karim voor jou gekocht, spijtig genoeg heb je afscheid moeten nemen, maar verwen nu de pony's maar.

Werkelijk dit adoptiegezin verdient het om de liefde te krijgen van deze drie paardjes, ook hun vorig adoptiepaardje is heel gelukkig geweest bij hen, zacht en rustig ingeslapen. Karim waak jij met hun overleden pony op dit gezin, het zijn diamantjes met veel goud, een hart van goud, jullie hebben dit
zelf mogen ondervinden, zo jong en zo bezorgd om hun lievelingen.

Lieve paardenvrienden, zoals beloofd kom ik jullie één van de volgende weken bezoeken. Duizendmaal dank je wel in naam van de paardjes en hun eigenaars.

10.11.2012

Lieve Cartoeso,

In 2006 werd er door je eigenaar gevraagd om een adoptant te zoeken voor jouw, een  26 jarige polopaard-ruin.

Zie nog steeds de film van je afscheid van je weidemaatje, je stapte als een fiere ruin de trailer in op weg naar je nieuwe thuis, eventjes boven Gent. Door omstandigheden kreeg ik een paar jaar later een mailtje van die adoptanten om voor jouw een nieuwe thuis te zoeken. In overleg met je eigenaar en het opgemaakte adoptiecontract was er snel een geweldige paardenvrouw als adoptant gevonden. Wat kon zij vertellen over jouw, over haar oud paardje, alles leek rozengeur en maneschijn, de andere paardjes en diertjes.

Deze morgen werd ik op de hoogte gebracht dat jouw adoptante in april 2012 overleden was en jij samen met je weidevriendjes verkocht zijn in juli 2012  aan een persoon (handelaar????) Die verkoop neem ik niemand kwalijk, ik ken de juiste omstandigheden en menselijk gezien, wat zou ik gedaan hebben? Hoe zou ik gehandeld hebben? Het afscheid van de vier paarden zal voor haar enorm moeilijk geweest zijn. Zij wist hoeveel jouw adoptante hield van jullie, zij wist dat dit anders liep, dat dit nooit verwacht werd en zeker niet de realiteit voor jullie.

Cartoeso, navraag heeft bevestigd dat jullie nog steeds op naam van jullie overleden adoptante geregistreerd zijn, dus die man heeft tot op heden de wettelijke documenten nog niet op zijn naam laten registreren, Julie zijn alle vier niet bestemd voor menselijke consumptie, maar in hoeverre kan dit mijn geweten sussen???

Lieve Meid,

Jouw naam noem ik niet uit respect voor de wet op de privacy, ik heb je foto gekregen van haar die je zo dierbaar was, zij die zich nu schuldig voelt om de verkoop van je lievelingspaarden, ik vermoed dat zij geen andere keus had, tevens elk mens begaat ooit in zijn leven en misstap, maar ben je daarom schuldig? soms zijn er omstandigheden die je die stap doen zetten zonder de gevolgen te beseffen, het gemis, het verdriet, de woede om wat je gedaan hebt. Wees aub niet kwaad op haar, dat zal je zeker ook niet zijn, geef haar de steun die ze nodig heeft. Ik blijf zoeken achter Cartoeso en de andere drie paardjes. Jouw liefde voor de paarden was zo echt, zo lief, maar door jouw ziekte heb je afscheid moeten nemen van alles wat je dierbaar was, van iedereen en alles die jou niet wilde missen, het lot heeft echter alles anders beslist.

Het moment dat ik je kom vergezellen, zal ik niet lang moeten zoeken achter je, ik weet je te vinden bij de paardenstallen en de andere dieren

Lieve meid, jij krijgt van mij een dikke knuffel, 16 hoefjes van je paardjes, ik blijf zoeken, ik geef niet op, en hoop dat ik hieronder een bericht mag plaatsen dat ze alle vier nog leven.

Hele dikke knuffel

Adri

-----------------------------------------------

08.11.2008

CARTOESO,

Vandaag is het polo-paardje Cartoeso aangekomen bij zijn nieuw adoptiegezin. Cartoeso was eerst opgevangen door een gezin uit Oost-Vlaanderen, echter door omstandigheden moest er uitgekeken worden naar een nieuwe thuis.

Cartoeso, het ga je goed, het nieuws is er al, je bent al vriend met je nieuwe weidemaatjes, jouw nieuwe baasjes hadden voor een verrassing gezorgd in het hooi, lekkere verstopte worteltjes, je lijkt wel het paard van St.Niklaas. Na zijn aankomst bij het nieuw adoptiegezin is Cartoeso door het oog van de naald gekropen, hij was enorm bang, schuw, en helemaal niet O.K.

Dank je wel aan de adoptiemama om te gaan bivakkeren bij Cartoeso, aan de DA om 3 uur Cartoeso te behandelen, dank je wel Cartoeso voor je liefde en de vriendschap en zeker voor het schouderklopje aan je nieuwe eigenaars.

Dank je wel aan de vorige eigenaars voor je hulp bij de afstand naar de nieuwe opvang, en aan de nieuwe eigenaars, jullie zijn de diamantjes !

Lieve Boy,

Op 26.06.2007 zou je beginnen aan een rustige oude dag,
een adoptiegezin,
op de weide nieuwe maatjes,
een nieuwe omgeving, weg van je eigenares,
vandaag was het je laatste dag,
28 november 2007
je bent ingeslapen, je was moe,
je was zo kwetsbaar geworden,
ieder hield van je, maar ieder op zijn manier,
met pijn in het hart zeg ik je vaarwel,
je was en blijft mijn adoptieprobleempje,
ik kende je alleen van foto,
en toch doet het verdomd pijn,
Boy, waarom ween ik,
nu ben je vrij van alle pijn,
en kan je spelen met andere paardjes
Boy, net zoals Marco, Darco,
en alle andere overleden paardjes,
heb ik jou lief gehad,
je was niet mijn paardje,
maar in mijn hart, was je dat wel.

Lieve Boy, ga verder daar waar je nu bent,
speel, knuffel, en maak je geen zorgen,
kijk af en toe nog even naar hen die je dierbaar waren,
werp een knipoog naar beneden,
dan weet ik dat alles O.K. is.

Adri, en van hen die je dierbaar waren.

09.03.2007

MARCO

Beste Marc,

Zoals reeds aan de telefoon gemeld, hebben we woensdagavond om 20u10 afscheid genomen van Marco.

De laatste weken was hij erg aan het vermageren en kreeg daarom allerlei voedingssupplementen bij (we konden jou echter niet bereiken). Vorige week heeft hij nog een baxter gekregen met electrolyten, maar blijkbaar was hij totaal 'op'.

Dinsdagavond was het heel hard aan het regenen toen ik ze eten ging geven. Ze stonden alle drie (Marco, Tiara en Zita want Tommy staat op de manège) in de gietende regen, in plaats van in hun stal (ja, zo zijn ze nu wel). Marco, maar dat had ik je reeds gemeld in mijn nieuwjaarsmailke, was ook slecht van zicht aan het worden en ging daarom niet graag meer in een stal staan. Hij was het liefst op de weide, rustig aan het grazen of rustig rond aan het stappen.

Ik geef ze altijd eten in de stal weliswaar en wacht tot hun bakken leeg zijn, vooraleer ze nog een letje hooi te geven, zodat ze 's nachts zoveel mogelijk blijven binnen staan en zo hun voeten wat kunnen drogen.

Dus, ik gaf dinsdagavond eten en begon ze ondertussen droog te wrijven met stro. Omdat ons Zita wat angstig is van het geruis van stro, was ze altijd maar voor en achter haar moeder aan het lopen, dus ik ging bij Marco in de stal staan en begon dan maar wat te vertellen dat de vrouwen 'het weer hadden' en dat hij toch wel ne knapperd was. Ik ben heel de tijd bij hem blijven staan en er was niets te merken. Hij kreeg al veel meer eten dan de anderen en het was ook altijd heel snel op, en met dat de vrouwen dan toch hun kuren hadden, zei ik nog : Awel, nog een schepke? En heb hem dan nog een schepke gegeven, waarvan hij toch weeral zo van genoten heeft.

Woensdagavond rond 17u30 krijg ik telefoon van Philippe, die de paarden eten was gaan geven, om zo snel mogelijk de dierenarts te laten komen omdat Marco op zijn zij op de grond lag en eigenlijk niet meer bewoog. Philippe dacht toen hij eraan kwam en hij Marco zag liggen (dat deed hij nooit) dat hij dood was, maar dat was niet.

Ik heb direct de dierenarts gebeld, en met dat die Marco kende en wist van de situatie, zei deze direct dat, als hij ligt, hij hem waarschijnlijk niet meer recht zou krijgen en we moesten denken om hem te laten inslapen. Het is dan dat ik naar jou gebeld heb.

Philippe heeft dan met een zakdoek en met zijn hemd Marco's hoofd, waarmee hij in het slijk lag, proper gemaakt, is gaan zitten en heeft Marco zijn hoofd op zijn benen gelegd. Hij is zo blijven zitten tot de dierenarts gekomen is, terwijl hij er constant is blijven tegen spreken. Marco keek, luisterde, en af en toe ging hij met zijn tong over zijn lippen, maar voor de rest bleef hij gewoon liggen. Rond 20u is de dierenarts dan gekomen en heeft hem eerst ingespoten met een wat hallucinerend middel. Ze worden daar eigenlijk een beetje 'high' van, om hem dan stilletjes te laten gaan. Marco is dan stilletjes gegaan en om 20u10 was zijn hartje stil gevallen en zijn ademhaling gestopt. Philippe kon niet meer recht van de koude, zijn benen waren totaal verkleumd, maar hij wou dit doen voor Marco. Het was het eerste wat hij ook zei was : we hebben, toen Marco kwam, bijna 3 jaar geleden, een deal afgesproken, en we hebben hem nagekomen. De deal was dat we er tot zijn laatste adem voor hem zouden zijn.... we hebben woord gehouden!!!Maar het valt ons zwaar. Veertien maanden geleden hebben we onze Walker afgegeven, en nu dit weer, je weet dat dit komt, maar het is zwaar om te dragen. Marco was 'één' van de onzen en we hebben nog echt van hem kunnen genieten. Telkens kwam hij af als hij iemand zag en bromde eens (van tevredenheid, denken we). Het was heel typisch aan hem, hij is/was het enige paard dat ons 'begroet' heeft. Marc, wat kan ik je nog zeggen? We hebben ons best gedaan en hebben hem nog mooie jaren gegeven, denk ik. We hadden hem nog langer willen houden, maar ja, de natuur geeft en neemt en deze keer is het weeral dat 'nemen' dat zo veel pijn en verdriet meebrengt.

Ik zal nog wat mooie foto's afdrukken van de afgelopen jaren en ze opsturen, samen met een klein trosje manen, dat ik gisteren nog afgeknipt heb. Je gaat verschieten hoe lang ze ondertussen geworden waren. Zijn halster komt, naast dat van onze Walker, op een speciaal gedenkplaatske in ons tuinhuisje.

Maar, wees zeker, uit ons hart verdwijnt hij nooit!!!

Groetjes

Ann



Adri,

Bedankt weeral voor je lieve woorden. Maar eigenlijk hebben we alles aan JOU te danken, jij die voor die lieve, brave, iets oudere paarden nog een goede thuis zoekt.

Wij hebben genoten, echt waar, van 'onze' Marco. Hij heeft niets meer moeten doen, alleen maar 'paard zijn', en daar was hij best gelukkig mee.

Toen ik woensdagavond aankwam bij hem en iets zei, bewoog hij zijn voorpoot alsof hij wou opstaan, dat is voor mij een moment geweest van herkenbaarheid, van erkentelijkheid, van vriendschap, van... afscheid. Marco heeft me nog willen laten weten dat hij wist dat ik er was. Wat is een paard toch ongelooflijk lief, zo oprecht, zo eerlijk!

Ik heb het ook naar Eric van Cartoeso gestuurd, want ik voel me ten opzichte van hem nog steeds heel schuldig, maar het ging toen nog niet. Heb het wel gevolgd op jullie site om zeker te weten dat hij een thuis vond. Ben dan ook heel blij dat het met Cartoeso goed gaat. Hopelijk mag hij ook nog lang lekker grazen en genieten.

Ik zei woensdagnacht tegen Philippe dat ik nooit nog dieren moest hebben, maar vandaag denk ik er al anders over. De vriendschap dat je van een dier krijgt is zo mooi, en zonder vriendschap kan je niet leven, dus ... dieren zullen altijd bij mijn leven passen. Ik ben zeker dat jij dat gevoel kent.

Adri, je komt toch nog weleens af he?! Als het beter weer wordt, moet je er zeker werk van maken! Of zal ik eens tot bij jou komen?

Nog eens bedankt voor (weeral) je steun, ik hoop dat we er nu even van gespaard blijven...

Groetjes van ons allemaal, en in het bjizonder van jouw grootste vrienden, de paardjes,

Ann

From: adri 
Sent: 09 March 2007 15:01
To: Ann
Subject: Marco

Philippe, Ann, kinderen en jullie paardjes.

Groot was het nieuws dat ik las, Marco ingeslapen. Weet dat ik je eeuwig dankbaar zal zijn, voel ook enorm verdriet, kende hem alleen van foto, maar het doet heel veel pijn. Jullie hebben hem een leven gegeven, zo mooi, zo lief, zonder één tikkeltje egoisme. Bedankt voor de opvang van Marco, bedankt voor jullie liefde, bedankt voor jullie goede zorgen, ook tijdens zijn laatste momenten. Philippe, ik denk heel vel aan U, wat moet het hard geweest zijn, weer een afscheid, jij die zo veel hield van Walker, jij die nu Marco niet eenzaam achterliet in zijn laatste uur, DANK JE WEL

Er zal straks op onze site een afscheid van Marco geplaatst worden, als eerbetoon aan jullie, het laatste wat wij voor Marco kunnen doen.

Bedankt, tot één van deze dagen.

adri.

Hierbij de mooiste kerstwensen van Marco op 29.12.2005, verzonden door zijn adoptiegezin.